Tu i teraz

Minął tydzień od mojego ostatniego wpisu na blogu. Od tamtej pory nie wrzuciłem nic na Facebooka, ani na Twittera. Nie byłem też na siłowni. Nie zrobiłem również kilku innych rzeczy, które zaplanowałem. A mimo to jestem w niezłej formie. Wszystko dlatego, że przyjechała do mnie mama, której w pełni poświęciłem swój czas.

Na blogu często piszę o tym, jak ważne jest dla mnie planowanie i załatwianie na bieżąco pewnych spraw. Wyznaczanie celów (nawet tych małych) oraz ich realizowanie, nadają sens mojemu życiu. Przede wszystkim dają poczucie kontroli nad nim. Pewnego rodzaju kontroli czasu.

Ostatnio dotarło do mnie, że pełnej kontroli nie da się jednak uzyskać. Czas, mniej lub bardziej, i tak będzie mi uciekać. I właśnie z tego powodu postanowiłem zwracać większą uwagę na tu i teraz. Tak jak w ostatnim tygodniu, podczas wizyty mamy.

Kiedyś, gdy przyjeżdżali do mnie rodzice, nie miałem dla nich zbyt wiele czasu. Nawet gdy wracałem z pracy, to w domu jeszcze pracowałem. Zawsze przecież było coś do zrobienia. Jeśli postanawiałem to odłożyć, to wracałem do tego wieczorem. Najpóźniej, gdy rodzice szli spać, a wtedy ja siedziałem po nocach. W weekendy było podobnie. Rodziny spacer? Ok, ale muszę być pod telefonem. Wyjazd do rodziców? Jasne, lecz z komputerem.

Teraz było inaczej. Uznałem, że nic nie muszę i poświęciłem czas mamie. Było warto, bo dziś cieszę się tym tak bardzo, że postanowiłem o tym napisać.

W przeszłości zbyt dużo czasu straciłem na planowaniu przyszłości. W pogoni za lepszym jutrem uciekało mi to, co miałem na co dzień. Przede wszystkim czas z ludźmi, których kocham i którzy kochają mnie. Tego czasu już nie odzyskam. Dlatego nie zamierzam go więcej marnować.

Zobacz także:
4 kupony. Stawka: Mama, tata, brat, narzeczona
?Musisz być fit!?; ?Musisz robić karierę!?; NIE!
Co jest ze mną nie tak?

Podobne wpisy

  • W radiowej „Czwórce”

    Hazard wśród piłkarzy były tematem czwartkowej „Strefy Prywatnej” w radiowej „Czwórce”. Na pytania Jakuba Jamrozka odpowiadał najpierw dr Andrzej Szymański z Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach, autor badania „Zaburzenia uprawiania hazardu i problemowego korzystania z internetu wśród piłkarzy”. W dalszej części audycji swoimi doświadczeniami podzieliłem się ja. 70% piłkarzy w Polsce przyznaje się do uprawiania…

  • Jestem szczęściarzem!

    Mam dość zamartwiania się. Każdy przecież ma jakieś problemy, dlatego nie zamierzam dłużej się mazać. Najwyższa pora bym docenił to, co mam. Zwłaszcza, że mam naprawdę wiele. Do napisania tego tekstu zainspirowała mnie pewna książka, którą właśnie czytam (dziękuję Patrycja!). Autor przytacza w niej historie kilku bohaterów, którzy by zrozumieć to, o czym dziś piszę…

  • Niepowodzenia

    Jesteśmy na nie narażeni w każdej chwili. Niektórzy boją się ich tak bardzo, że lęk przed nimi pozbawia ich radości z dnia codziennego. ?Skoro jest tak dobrze, za chwilę zapewne wszystko się popsuje?… Były trener drużyny futbolowej San Francisco 49ers, Bill Walsh powiedział: ?Droga do zwycięstwa prawie zawsze wiedzie przez miejsce zwane porażką?. Dlaczego więc…

  • Trudna pomoc

    ?Pomocy należy szukać u specjalistów. Terapeutów, w poradniach i w ośrodkach leczenia uzależnień. Ja mogę opisać jak to było u mnie?. Podobne słowa czyta każdy czytelnik bloga, który pisze do mnie w poszukiwaniu pomocy. Moim celem jest to, by po tym jak już dowie się jak to było u mnie, do tych specjalistów trafił. I…

  • |

    O hazardzie piłkarzy dla „Sport.pl”

    Włoskim futbolem wstrząsnął skandal związany z obstawianiem meczów przez piłkarzy. Ale problem jest szerszy, a uzależnienie od hazardu dotyka wielu sportowców, nawet reprezentantów Polski. Z badań wynika, że aż 70 proc. piłkarzy w Polsce przyznaje się do uprawiania hazardu. Kłopoty zaczynają się wtedy, gdy ktoś wychodzi z punktu bukmacherskiego, a jego głowa tam zostaje –…

  • Terapia, czyli rozwój

    Do dziś pamiętam moment, gdy będąc w ośrodku leczenia uzależnień usłyszałem, że po wyjściu z niego powinienem kontynuować terapię. Zabrzmiało to dla mnie jak wyrok. Z powodu mej słabości wylądowałem przecież w ośrodku. – Jestem aż tak bardzo słaby, że muszę leczyć się dłużej?! – pomyślałem i ogarnął mnie gigantyczny smutek. Ten zamienił się w…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *